حلقه سه‌شنبه

نامش کهنه شد اما کارش برای همیشه تازه است

reza — Wed, 11 Nov 2009 07:56:18 GMT

دی ۱۳۲۹ در اردبیل مردی به دنیا می‌آید... ببخشید... کودکی به دنیا می‌آید که پدرش از نوازندگان معروف موسیقی آذربایجان است. لاجرم از همان کودکی موسیقی‌اش آغاز می‌شود. ساز آکاردئون را انتخاب می‌کند و همراه آن تئوری‌های موسیقی را نیز فرا می‌گیرد. تا جایی که از ۱۲ سالگی وارد ارکستر آذربایجانی رادیو ایران می‌شود و در ۱۳ سالگی اولین جایزه‌ی موسیقی‌اش را به عنوان نوازنده‌ی اول آکاردئون در سطح دبیرستان کسب می‌کند و به فعالیت در اداره کل هنرهای زیبای کشور می‌پردازد. از ۱۷ سالگی ساخت و رهبری بسیاری از کنسرت‌های ایرانی را به عهده می‌گیرد. در ۲۰ سالگی به آمریکا می‌رود و دوره‌ی فشرده‌ی موسیقی جز را می‌گذراند. پس از بازگشت به ایران رهبری و سرپرستی ارکسترهای مختلف ایران را به عهده می‌گیرد. و همزمان با تعلیم ارکستراسیون و هارمونی و سازشناسی به ساخت موسیقی برای خواننده‌های وقت می‌پردازد. وی پیشگام ورود و رواج سازهای الکترونیکی به ایران و جز و موسیقی تلفیقی ایران است.

در ۲۵ سالگی قطعه‌ی بی‌کلام چهارمضراب استاد صبا را تدارک می‌بیند که تلفیقی از موسیقی جز و موسیقی کلاسیک ایرانی است. (این کار هنوز پخش نشده است)

در ۲۸ سالگی برای ادامه‌ی تحصیلات موسیقی به آمریکا می‌رود و دوره‌ی موسیقی فیلم را فرا می‌گیرد. (نگفتم در سال ۱۳۵۷ که وارد مسائل شخصی نشده باشم) بالاخره در سال ۱۳۶۳ به وطن باز می‌گردد و به ساخت موسیقی فیلم می‌پردازد.

شاید نام این کودک را در کنار نام بسیاری از خواننده‌های پیش و پس از انقلاب و موسیقی بسیاری از فیلم‌ها و برنامه‌های کودک و نوجوان و تیتراژ بسیاری از برنامه‌های تلویزیون و در میان اعضای گروه چهارنفس پیدا کرده باشید. اگر هم خاطرتان نیامد، باید بگویم آلبوم باران عشق استاد ناصر چشم‌آذر را کم کسی است که نشنیده باشد یا با آن انس نگرفته باشد.

هر چه گشتم نتوانستم آلبوم اورژینال خواهران غریب استاد را پیدا کنم. بنابراین آهنگ‌های زیر اورژینال نیست و از متن فیلم گرفته شده است. گرچه کیفیت پایینی دارد اما شاید برای برخی خاطره به همراه داشته باشد:

سرآغاز (کر کودکان)

باران (با صدای مهدی نیکنام)

آشتی (کر کودکان)

الهه ناز (بی‌کلام)

مادر من (با صدای خسرو شکیبایی)

انار (با صدای خسرو شکیبایی)

پس از باز شدن هر لینک، برای دانلود باید ۱۰ ثانیه صبر کنید.

ادبیات

halgheh3 — Sat, 07 Nov 2009 17:41:18 GMT

شاید مهم ترین اختراع بشر، زبان باشد. اختراعی که او از هزاران سال پیش آن را پیوسته دقیق تر و کامل تر کرده است تا هم دنیای گستردة پیرامون را بهتر تعریف کند
و بشناسد و هم دنیای پیچیدة درون را بهتر تصویر کند و بشناساند. در این زمینه دانش های بسیاری به شناخت و تکامل زبان کمک کرده اند و می کنند، اما مهم ترین
وسیلة تکامل این اختراع، و هر چه دقیق تر کردن کارایی اش، ادبیات است.
ادبیات وسیلة کوشش و کاوش برای رسیدن به دو شناختِ اساسی است: شناخت انسان و شناخت زبان. با هر قصه، هر داستان کوتاه، هر رمان، گوشه هایی از وجود
انسان را بهتر می شناسیم و با ریزه کاری ها و شگردهای اختراع بی نظیرِ او، یعنی زبان، بهتر آشنا می شویم. اختراعی که به او امکان می دهد هم خود را بشناساند و هم با
دیگر پدیده ها آشنا شود.
علوم و فنون بسیاری هستند که مستقیم یا غیرمستقیم به شناخت انسان و زبان او کمک می کنند، اما ادبیات است که می تواند تا اعماق ذهن و دل آدمی را بکاود و
احساس ها و عواطف او را بشناساند. علوم و فنون بسیاری برای تحقیق در جنبه های بی شمارِ جسم و جان انسان و جهانِ عظیم پیرامونش تدوین شده اند، اما ادبیات است
که می تواند ابزارِ دقیق و کارآمدی برای تماشا و درکِ همة زاویه های تاریکِ دنیای گستردة درون آدمی باشد. داستان، با نیروی تخیل، تا ژرفناهایی از ضمیر انسان نفوذ
می کند که هیچ علم و فن دیگری توان پیشروی به آنجاها را ندارد. دانش و فن شاید ما را بخوبی با چگونگی ساخت و مفهوم یکایک پدیده های مادی و معنوی جهان
آشنا کنند، اما تنها ادبیات است که چون آینه ای هم جسم مادی و هم جهان خیال آدمی را به او نشان می دهد.

                                                   بخشی از مقدمة جعفر مدرس صادقی
                                         بر ترجمة متن کوتاه شدة «ماجراهای تام سایر» نوشتة
                                            مارک تواین. کتاب مریم وابسته به نشر مرکز

ریشه دار

reza — Thu, 05 Nov 2009 05:13:18 GMT

سلام

ببخشید میون کلام هیوا می‌پرم

غرض از مزاحمت این‌که:

امسال

شهر ما

انگار اقاقی‌ها نمی‌خواهند به این زودی‌ها لباس سبزشان را در بیاورند

تا ببینیم کی تسلیم پاییز می‌شوند

یا به قولی اسیر پاییز می‌شوند

ببخشید، بفرمایید ادامه بدید.

چگونه می گذرد؟!

hiva — Mon, 02 Nov 2009 12:46:16 GMT

"هر روز که می گذرد

احساس می کنم که کسی در من

فریاد می زند"

داد می زند

خفه می شود

و زندگی ادامه می یابد

هر روز که می گذرد

برهان علیت رنگ می بازد

و هنر موسیقی اشباح می سازد

و وجود نقطه تلاقی هم را نمی یابند

هر روز که می گذرد

بیشتر خویش را در خویش گم می کنم

بی رنگ می شوم

اعلامیه ای چسبیده بر روی دیوار زندگی ام

قامتم از روز الست شکسته است

امروز هم دیروز شد

و هر روز که می گذرد

فرداها از حال نگذشته

کهنه می شوند

داد می زنم

فریاد می کنم

اما در خواب

و فردا نیز

در لجن دیروز خواهم خفت

خفه خواهم شد

چه می کردم؟

halgheh3 — Thu, 29 Oct 2009 18:03:29 GMT

مثل این که سرش را بردارد و ببرد. سرش را میان دو دستش گرفته بود و می رفت. ناراحت شدم. نباید این طور بهش می گفتم؛ حتی اگر حقش بود و واکنش طبیعی کاری که کرد این بود. بوی خون می آمد و هر طور شده باید جلوی پیش رفتن آنان را می گرفتم؛ اما نمی فهمیدند که مخالفت های من به خاطر دوست نداشتن تغییر نیست، به خاطر روش غلطی است که می خواستند تغییر کنند. خراب کردن، هیچ وقت مقدمه ای برای درست کردن نیست. خانه ای که خراب می کنند به حدّی خراب شده که دیگر ارزشی ندارد. هیچ وقت خانه ای که ارزش دارد را نباید خراب کرد؛ حتی اگر می خواهی خانه ی بزرگ تری بسازی. قدیم ها که این طور بود. حالا را نمی دانم.
           محسن و عاطفه سر پدر و مادرهاشان داد کشیده بودند و حالا جفتشان توی خانه ی پدری شان بی آبرو بودند. همان روز اول که عاطفه آمد پیش من و گفت که محسن را می خواهد و محسن به او پیشنهاد ازدواج داده، به او گفتم که باید صبر داشته باشد. به او گفتم اگر می خواهی صد سال داد بزنی باید یک سال سکوت کنی. سرش را تکان داد؛ اما نفهمید. محسن عاقل تر بود. پول هاش را جمع کرد و همانی شد که بهش گفته بودم؛ وقتی به باباش گفته بود می خواهم زن بگیرم، گفته بود من پولی ندارم. محسن هم گفته بودم ازت پول نمی خوام. فقط باهام بیا. باباهه هم دیگر جوابی نداشت بدهد و جلوی همه گفته بود چه بهتر یک نان خور کم تر؛ بعد محسن مشکل اصلی را مطرح کرده بود که من دختر فلانی را می خواهم. معصومه بهم گفت که اگر محسن همان اول جلوی همه گفته بود من دختر فلانی را می خواهم شک نکن که باباش می زد توی گوشش و سر لج بازی هم که شده هرگز رضایت نمی داد؛ اما با روشی که محسن پیش گرفته بود بابایش نتوانست کاری بکند. فقط پوزخندی زده بود و گفته بود: زرنگ شدی پسر!
           عاطفه مثل خنگ ها همان اول به مادرش گفته بود و او هم از ترس این که برادرهایش دخترک را ناکار نکنند، حبسش کرده بود و قضیه لو رفته بود. پدرش داد زده بود که محسن را خواهد کشت و برادرهایش هر روز مسیر رفت و آمد محسن را پی جویی می کردند؛ مگر گیرش بیاورند و زهر چشمی نشانش بدهند. دخترک همه چیز را به هم ریخته بود.
            محسن که مُرد، اول از همه عاطفه دید؛ جلوی چشم خودش بود. خیر سرمان پادرمیانی کردیم که بعد از سه ماه عاطفه را ببریم خرید. محسن خبردار شده بود و از آن سر خیابان می خواست بیاید این طرف که ماشین رسید و بلندش کرد هوا. عاطفه بعداً گفت که دیده مردی پرت شد توی جوب. نشناخته بودش. مادرش چادر انداخت روی چشم های عاطفه که نبیند. سر و صدایی به پا شد. عاطفه را به خانه برگرداندند. همه فهمیده بودند که محسن بوده جز عاطفه.
            هر چه از دادن خبر بد بیزارم باز تا چشم باز می کنم وسط نکبت و مصیبت هستم و همه از حال رفته اند و خودم باید جمع و جورش کنم. مادرش لباسم را کشید که تو باید خبر را به عاطفه بدهی. بیچاره نمی دانست قبلاً یک بار خبر مرگ محسن را به او داده بودم. آن بار عاطفه سرش را میان دو دستش گرفت و به طرفِ در رفت. ناراحت شدم. نباید خبر را این طور به او می گفتم. آن بار وقتی عاطفه دروغ بودن خبر را فهمید برایم پیغام داده بود که: «از شما انتظار نداشتم». این بار چه می کردم؟

پنجره

reza — Sat, 24 Oct 2009 14:20:18 GMT

می‌ايستم. ماه، کامل است. شخصی آن سوی خیابان در حالی که راه می‌رود، به بالای سرم خیره شده است. به این فکر می‌کنم که چرا ماه این قدر خیره کننده است. آن شخص با این که پیش می‌رود، هنوز به همان نقطه خیره است؛ انگار که ماه بالای سرم ایستاده باشد. مشکوک می‌شوم. با خودم می‌گویم: هنگامی که راه می‌رود، باید این طور به نظرش آید که ماه هم پیش می‌رود. مسیر نگاهش را که دنبال می‌کنم به پنجره‌ای می‌رسم که بسته می‌شود.

nadiry — Sat, 17 Oct 2009 11:41:18 GMT

يك غزل گفته‌ام مثل يك سيب، با رديف بيفتد بيفتد

شايد اين شعر بي‌مايه باشد، شايد اين قافيه بد بيفتد

من ولي امتحان كردم امشب، آسمان ريسمان كردم امشب

شايد اين شعر بي‌مايه روزي، دست يك روح مرتد بيفتد

من ولي در پي يك سوالم: اين كه پايان اين ماجرا چيست؟

اين كه آخر چرا مرگ بايد روي يك خط ممتد بيفتد؟

شعله بايد برانگيزم از خويش، دار بايد بياويزم از خويش

تا كي آخر در آيينه چشمم، بر نگاهي مردد بيفتد

بر لب بام خورشيد بوديم، بر لب بام خورشيد آري

بر لب بام خورشيد ناگاه، ماه در پايت آمد بيفتد

اشك بر سطر لبخند افتاد، خواندم از گونه‌هاي تو در باد

سيب يك لحظه يك اتفاق است، اتفاقي كه بايد بيفتد

اتفاقي شبيه شكستن، خلسه‌اي مثل از خود گسستن

اتفاقي كه امروز.. فردا.. يا نه هر لحظه شايد بيفتد

خيز و در شهر غوغا كن آزر! آتشي تازه بر پا كن آزر!

رفته است آن تبردار ديروز، پاي بت‌هاي معبد بيفتد

موج بايد برانگيزي از من، ماه بايد بياويزي از من

موج يا ماه تا نبض دريا، يك دم از جزر و از مد بيفتد

**************************

مرگ طنزي فصيح است آري، بايد از عمق جان خواند و خنديد

گرچه اين شعر بي‌مايه باشد، گرچه اين قافيه بد بيفتد.

دكتر محمدحسين بهراميان

شاه i

reza — Sat, 10 Oct 2009 15:00:18 GMT

این، از شاهکارهای مسئولان هنری است. وقتی به این آلبوم موسیقی گوش دهی، خوب متوجه می‌شوی که فضای آن، کمی قدیمی است. دلیلش این است که فاصله‌ی ضبط تا انتشار این آلبوم، بسیار زیاد است. حدود پنج سال یا به قولی بیشتر.

اجرا کنید:

بلی. چندی پیش شنیدم بالاخره آلبوم رضا راد به نام شادی حرومه منتشر شد. آهنگ اول این آلبوم، به همراه یک آهنگ دیگر از این هنرمند را می‌توانید از لینک‌های زیر، دانلود کنید:

شادی حرومه

جزر و مد

رضا راد، متولد۱۳۶۱ نوازنده‌ی سه‌تار است که هم در آواز ایرانی، کار کرده و هم در آواز به اصطلاح پاپ.

باغِ بی‌برگی

halgheh3 — Tue, 29 Sep 2009 07:37:18 GMT

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
ابر؛ با آن پوستین سرد نمناکش
باغ بی‌برگی، روز و شب تنهاست
با سکوت پاک غمناکش

ساز او باران، سرودش باد
جامه‌اش شولای عریانی‌ست
ور جز اینش جامه‌ای باید
بافته بس شعله‌ی زر تارِپودش باد
گو بروید، یا نروید، هرچه در هرجا که خواهد یا نمی‌خواهد
باغبان و رهگذاری نیست
باغ نومیدان
چشم در راه بهاری نیست

گر ز چشمش پرتو گرمی نمی‌تابد
ور به رویش برگ لبخندی نمی‌روید
باغ بی‌برگی، که می‌گوید که زیبا نیست؟
داستان از میوه‌های سر به گردون‌سای اینک خفته در تابوت پستِ خاک می‌گوید

باغ بی‌برگی
خنده اش خونی‌است اشک آمیز
جاودان بر اسب یال افشان زردش می‌چمد در آن
پادشاه فصل‌ها، پاییز.

مهدی اخوان ثالث

اين شعر را محمدرضا اسدي به من معرفي كرد. با صداي خود اخوان برايم گذاشت. شعر را دوست داشت و حفظ بود. چه لذتي برديم در آن نيمه شب كه من برايش ويندوز نصب مي‌كردم و او از ميان كاست‌هاي نابش برايم شعر پيدا مي‌كرد. خداش بيامرزاد!

چیزی درباره عشق

hiva — Thu, 17 Sep 2009 07:07:00 GMT

عشق خودخواهانه ترین و ایثارگرانه ترین احساس بشری است. عشق به دلیل رابطه حسی عاشق به معشوق تنها در درون عاشق یافت می شود که کسی را یارای تغییر، نابودی و کم و زیاد کردن شور آنان نیست. بنابراین منت گذاشتن عاشق بر سر معشوق نارواترین و پست ترین کار دنیا است. عاشق به خاطر خودش معشوق را دوست دارد و می پرستد و این زیباترین خودخواهی انسان است که گاهی موارد نیز رفتار برآمده از این حس برای معشوق عذاب آور می شود. فارغ از روند پروسه عشق در گذشته و حال این مقوله ریشه ای یکسان در همه اعصار داشته است و تنها پوسته آن به اشکال مختلف و متناسب با زندگی بشر تغییر کرده است و چه بسا به دلیل زندگی ماشینی و فراموشی مفاهیم و عدم تجربه به معنای واقعی کلمه نام های پیشین را بر تجربه های مدرن خود گذاشته و این سرآغاز تغییر و تحریف در مکتب عشق است.