دردم از سیاهی شب نیست

غصه هایم ز بیشی و کم

بودن پول و سکه هایم نیست

کاش می شد که آب می فهمید

سد ویرانه خرابم را

تا رها سازم از سر دل

اشک های مانده در سرابم را

کاش می شد! به دوست می شد گفت

غربت سیاه و ناجورم

در جهانی به این شلوغی باز

من چقدر ز دیگران دورم

کاش دل ها همیشه دریا بود

یا عقابی به اوج کوه بلند

یا نگاه همیشه گیرا بود

خنده هایی به طعم کله ی قند

کاش معرفت نمی داد جان

از وجود ناجوانمردی

کاش مردهای مرد می بودند

خوبی و عشق در کنار نامردی

کاش می شد نگاه می کردم

رو به اعلی که جای خوبیهاست

کاش می شد که شرم می کردم

از خدا که آخر "بی" هاست

که بهترین همبازی منی

در بازی پلیس و دزد

یا خاله منی

هر بار که در یک کوچه بن بست

به گریه میندازیم

یا خانه های شنی ام را

حتی به یک لگد به خاک میاندازی

آن لحظه سیاه که

من قهر می شوم

با مهربانیت به دام میاندازیم

هر شب که با چشمان خیس

در فکر بازی کردنم

کز راه شیطانی و بد

در انتظار دیدنم

فردا به راه دیگری

یا گفتن از هر دری

آن نقشه های ناب را

آنی  فقط با یک نگاه

به آب می ریزانیم

عمری گذشت در کوچه ها

دنبال تو کردم

دنبال من کردی

تا کوچه بن بست

در آخر ای تنها رفیق روزهای سخت

همبازی تو می شوم تا روزهای پیر

با من که یک بازنده ام در صحنه بازی 

بمان تا انتهای قبر

تا اوج تنهایی

بخند که رفتنم خوش است

به روزگار خود بخند

به روزها که بی هیچ دغدغه

به واژه های رنگ رنگ پوچ

رها و وحشی و سبک

نگاه می کنی

و یا مرا به یک صدای زیر

از ته دل شکسته ات

صدا می کنی

تو خسته از خودی

که سوی حوریان پوچ

نگاه می کنی

بخند که رفتن من از برای توست

چه رفتی

که بی وجود وزنه وار تو به اوج می رسم

لحظه ای که خنده در وجود من رسوخ می کنی

به لحظه های پوچ خود بخند

که سال های سال

در آرزوی آرزوهای رفته ات

فرو برو

بخند

به من به خود

به دختران رنگ رنگ

بخند

که من ز پشت صخره ای ز غم

نیازمند مستی ام

من از پشت کوله بار خستگی

و از پس درفش های بی کسی

و با تنی زخمی و شکسته از  حباب معرفت

و روحی که از نقاب خسته است

آمدم

به سوی تو ای تمام هستی ام

صعود می کنم

مرا ببر به سرزمین بودنت

مرا بگیر در آغوش معرفت

مرا ببوس به لب های مهربان

که بس نیازمند مهری از توام

بگیر دست های تکیده  شکسته ام

و از غرور این بشر چه خسته ام

و در به روی هر چه غیر توست بسته ام

مرا ببین که بی هدف

میان خلوت همیشه مهربان تو نشسته ام

و حال

من و تو ای همیشه مرد مرد

تو ای همیشه آخر مرام مرد

تو انتهای این صفای مست

مرا به انتهای بودنم ببر

که بی تو ستون اقتدار من شکسته است

که لحظه ای بی نگاه تو

در این جهان خسته است

رنگ سال گذشته را دارد همه­ی لحظه­های امسالم

سیصدو شصت و پنج حسرت را هم چنان می کشم به دنبالم

قهوه­ات را بنوش و باور کن من به فنجان تو نمی گنجم

دیده­ام در جهان­نما چشمی که به تکرار می کِشد فالم

"یک نفر از غبار می­آید"! مژده تازه تو تکراری است

یک نفر از غبار آمده و زد زخم­های همیشه بر بالم

باز در جمع تازه اضداد حال و روزی نگفتنی دارم

هم نمی دانم از چه می خندم! هم نمی­دانم از چه می نالم

 راستی در هوای شرجی هم دیدن دوستان تماشایی ست

به غریبی قسم نمی دانم چه بگویم جز این که خوشحالم

دوستانی عمیق آمده­اند چهره­هایی که غرق­شان شده­ام

میوه­های رسیده­ای که هنوز من به باغ کمال­شان کالم

آه چندی ست شعرهایم را جز برای خودم نمی­خوانم

شاید از بس صدایشان زده­ام دوست دارند دوستان لالم

محمدعلی بهمنی

مرا به تیغ کشاندی

منی که

جز مهربانی نکردم

مرا به درد نشاندی

منی که

جز به شقی اصیل

نگاهت نکردم

تو مرا از خود می رهانی

منی که

جز همنشینی با تو دگر آرزویی نکردم

و هر لحظه ای می خورم

کوله باری ز فریاد

و جز با صدایی غم آلود

صدایت نکردم

فکر کن چه کردی چه کردم

برای تو که با من و بی منی

به جز آرزوی سلامت

برایت دعایی نکردم

تو از چشمه معرفت دور دوری

منی که در آغوش سختت شکستم

و حالا به اوج جنونی خدایی رسیدم

توکاری نکردی برایم!

و من با تمام صداقت بگویم

که نسبت به کاری که کردی

برایت عزیزم

هیچ کاری نکردم نکردم

اویی که مرا در نفس عشق بیامیخت

دل کندن از او دون ز مرام است

چراکه

من را به همین شکل پسندید

اویی که مرا تا به خدا برد

دل کندن از او آخر پستی است

دور است ز مردی

اویی که مرا  عاشق خود کرد

دل کندن از او را نتوانم

دل کندن از او عین عذاب است

با آن که دگر نیست

آن دست نجیبش

در دست غریبم

دل کندن از او تاب ندارم

با یاد و همه خاطره هایش

این روز و همه روز به فردا بسپارم

آن روز که رویا همه تعبیر شود

بی کم و بی کاست

یک روز دوباره

می بینمش او را

قسم می خورم ای وای

خدایا

خدایا

خدایا

یا عشق مرا ساز کن ای بار

یا آن که رها کن تو مرا  لحظه دیدار

یا از برای غصه ها او را صدا کردم

یک ماه و اندی روز های خوب و تاریک

از پشت هم

دنبال یک برق شهابی

در بستر و آغوش خوابیده است

امروز پایان شب شادی است

و فردا باز دل محتاج نگاه توست

دل در تب و تابی است

شرمنده ام

اما نه از رویت

از آن که من

اینقدر پررویم

از خود خجالت می کشم تا باز

نام تو را روی زبان آرم

از روی نامردی

زیرا که من هر روز و هر لحظه

آن توشه انبوه لطفت را

نیاز دارم

ای کاش غم ها با من نامرد دوستی می کرد

ای کاش دوستی می کرد

تا همیشه مرد می بودم

تا همیشه از حضورش خاطر جمع می بودم

که  دگر قالب تن

قالب من نیست

از دور و برم جز نگهی دور

عاید تن نیست

تن د رگذر از کوچه تنگ آرزوها

زخمی شده و

برق امیدی به سرم نیست

آنقدر به ایکاش رسیدم که دگر دل

چون چاق شده

تاب گذر از سر تن نیست

بیهوده تن لاشه من گشته جهانی

خسته است که بیهوده سری

جان به دری

یا که امیدی به بری

و دگر هیچ خدایی به رهی

نگران من و تن نیست

هی چشم به بالا طلبیدم

به امیدی

کز سوی زمین

سوی من آید راهی

اکنون بدانسته دلم

هیچ امیدی به رهی نیست

بیهوده نشست است

که از سوی زمین نور ضعیفی

سوسوی دل خسته و تنها نگشاید

تصمیم گرفتم

که تن عریان بنمایم ز وقایع

و افکار پلیدی که مرا  دور گرفته است

آن فکر همه نیستی ام را

بر آن در فرسوده و تاریک کناری

بر روی زمین جا بگذارم

چون رنگ لباس من و تن نیست

وای عجب همهمه ای ... گوش

دیگری خبری از شب من نیست

یا آنکه اثر

از شب دلگشتگی ام نیست

با آن که همه گفتم و گفتم

آخر نرسیدم به رهی

جز مال من و او

جا پای دگر

روی تنش تازه تازه است

اما نفس گرم رفیقی

عزیزی

به رهم نیست

به همه قدرت او

به همان رنگ حضور

که در اندیشه دور

به سراغم آید

به همان قدرت هست

به تو که ناز  مرا می نگری

آخر دفتر این سرکشی ام

به تو بر می گردم

که مرا سخت در آغوش جمالت بفشاری

به تو تسلیم شدم

و چه تسلیم قشنگی

که نگاهم به نگاهت چسبید

مثل ماهی که به شب جسبیده است

به تو می اندیشم

تا به لب های فرو بسته خشک

بچکانی آبی

به چه حال غریبی هستم

و تو گویا که در اعماق دلم می جوشی

گرچه دیدم گه تو هم خاموشی

این حس عجیبی است

که مرا سخت به خود پیچیده است

وای بگو

محض رضای من و تو

امشب چه شبی است

کاش امشب و هر شب

هرگز

صبح نشود

ديروز

غزل هايم را به تاب كودكی ام آويختم

تا شايد از دور

ندايی برآيد

كه تو هستی

چون خاطره داری

از لحظاتی كه شيرينی و غمی مهربان

روی دل غمينم نشسته است

امروز

غزل های خاطراتم ر ا به باد دادم

بر آب جاری روزگار ريختم

تا با خود ببرد

ولی سنگ وجدانم

راه سيلاب اشك هايم را مسدود كرده است

فردا بر روی سنگ وجدانم

خواهم نوشت :

به ياد آن روز كه بودم

و آب بی درنگ مرا با خود خواهد برد 

خندید و

قاعده دنیا را در فلسفه ای ترسیم کرد که هیچش معادل نبود

از نفرت خواندم

خندید

و مبهوت با عباراتی که آشنا نبود

زندگی را در نموداری معلق در باران رسم کرد

آمد و گفت :

بودن با نبودن

خوبی و بدی

خیر و شر

پس آنقدر عاشق نزی

منفور یا متنفر شوی

این نامه را به گونه ای دیگر توان نوشت

شاید توان گذاشت دو صد چهره و نقاب

یک دانه ی سیاه نباشد به صد بهشت

یک زندگی تلخ این است سهم تو

از بذر آفتی نشود نسترن به کشت

حالا شده به رگ و ریشه ام عیان

جز نام تو نتوان بر آسمان نوشت

گفتی که خواهانت شدیم

اما دریغ از خواستن

تا عاشق جانت شدیم

هر لحظه از عمر  گران

سرپیچ فرمانت شدیم

عاشق تویی کز فرط عشق

گفتی که "قربانت شدیم "

حالا ز شرم از روی تو

گفتیم جانانت شدیم

گفتی بیا معشوقه ام

خواندی که مهمانت شدیم

می شوم تک کویر کینه سوز

مي روم كه تو مرا رها كني

از فشار دست هاي پينه سوز

خسته ام از تمام بودنت

از تمام هست هاي كينه سوز

تا رها شوي تو از خودت

مي روم به زجر سينه سوز

مي روم تا به ياد آوري كسي

دوست داشته ات ز نوع سينه سوز

            ******

   كاش از خودم رها شوم

آنچه ر ا تو خواهي از خدا شوم

دستگيري ام بكن كه بي تو من

رهسپار كلبه جفا شوم

بر خودم‘  بر تو اي تمام من

تا  اسير كوچه وفا شوم

بي خود ي به من مپيچ كه مي روم

تا ز هر چه بودن بد است سوا شوم

پس مكن دريغ آن نگاه مهربان آشنا

تا ز شرم آن نگاه من براي تو فدا شوم

و از گذشته باران نمی داند

من آن غریق دریای الوانم

که از نفس روزگار نالان است

چقدر داد بزنم تا تو را به چنگ آرم

در آرزوی سرابی چقدر بی تابم

در اوج موج وحشی دریا

چه خسته و آرام خوابیده

که بی هدف از جنس یک قطره

مرا سپرده به فراموشی

دریغ از این همه لطف و مرحمت که این بار

چو طفلک شیطان بی گناه اما

تنش به دامن پر مهر من مالیده

دوباره که آسمان شود پر نور

نه در کنار منی

نه در بستر خواب

که تو را من سپرده ام این بار

به جهانی که از آنی

نه سرای امیدبخش دلم

که تو از منم گریزانی

و من ای عشق جاویدان

برهم ز دامان سنگی

که تو خود نیمه از آنی

که مرا سخت برنجانی

رفتنی با صدای مرگ آویز

بی کسی های عالم خیز

گفته های ناگفته در حلقی

که از این نگفتنش خسته است

و به حکم گذشت و ایثاری

راه راه بر امید دیگری بسته است

خون به دامان عاشقان کرده است

تا تو در آن پس سخن هایم

بشنوی نغمه ای بهاری را

طعنه همیشه جاری را

غربت دردهای خاموشم

که ز آن مانده حسرتی بر دوش

و از او نفرتی و ترسی سرد

می خورد جان مانده را خاموش

می کنم جان واژه را بیهوش

راه را بسته در جانم

نه به حلقی که خسته از حرف است

به دلم هم نبسته طعمی خوش

از گوارای واژه ای درخور

باز در امید آن واژه

سال هاست که خاموشم

از نگفتن چه حلقه بر گوشم

سوزشی سرد می ساید

روح را در نقاب بی هوشم

تا به کی نباید گفت

تا به کی نباید راند

آن عنان سرکش دل را

روح پشت نرم این دوشم

دیگران راه را بستند

تا به مرز جنون درآویزی

تا ز لطف خداگونه ای

جان من از بلا نگه دارند

ای که در آن پس اهورایی

می نویسی مرا به حکمی سخت

مرحمت کن بلا بفرست

گرچه تو از بلا مبرایی

تا گلوگاه آرزومندم

تا بیاسایم اندکی شاید

از سراب زندگی هایم

روی بستر نرمی

از تمام آرزوهایم