تو غریبه ای، هر چند دلتنگت باشم و نبودن ات را آه بکشم. غریبه ای تو، که نمی دانی دلتنگی چیست و چگونه بر جان خسته ام آوار می شود و در هم میفشاردم. توغریبه ای با من و نمی دانم چگونه این غریبگی ملموس را برای خودم ثابت کنم. تو غریبه ای و هیچ نسبتی با دل مفلوکم نداری. وقتی بی خیال من، در خواب های دیگران پرسه می زنی و مرا در حسرت صدایت می گذاری. با چه زبانی به خودم بفهمانم بی کسی خودم را و غریبگی تو را. آخر مگر می شود این سان دوری را به حساب نیاورد و باز هم منتظر ماند؟ چشم به راه کسی که تو را فقط با نام می شناسد و دل خوش کرده به هذیانی که می گویی، کسی که حتی گاهی با هذیان هایت غریبگی می کند.

مرا به تیغ کشاندی

منی که

جز مهربانی نکردم

مرا به درد نشاندی

منی که

جز به شقی اصیل

نگاهت نکردم

تو مرا از خود می رهانی

منی که

جز همنشینی با تو دگر آرزویی نکردم

و هر لحظه ای می خورم

کوله باری ز فریاد

و جز با صدایی غم آلود

صدایت نکردم

فکر کن چه کردی چه کردم

برای تو که با من و بی منی

به جز آرزوی سلامت

برایت دعایی نکردم

تو از چشمه معرفت دور دوری

منی که در آغوش سختت شکستم

و حالا به اوج جنونی خدایی رسیدم

توکاری نکردی برایم!

و من با تمام صداقت بگویم

که نسبت به کاری که کردی

برایت عزیزم

هیچ کاری نکردم نکردم

پسر جوان کفش هایش را درآورد. دلش نمی آمد پایش را روی ماسه های خیس بگذارد. پایش را که گذاشت، نم تمام جوراب سفید و پشمی اش را گرفت. کفش دیگرش را هم در آورد. نشست تا جوراب هایش را هم درآورد. حالا دیگر شلوارش هم خیس شد. موج تا زیر بدنش می آمد و برمی گشت. وقتی ایستاد نگاهی به پاهای برهنه اش انداخت که به همین زودی از سرما قرمز شده بودند. آرام به طرف دریا قدم برداشت و چند قدمی جلو رفت. ایستاد. انگار که چیزی بجود مدام فکش را تکان می داد. بغض را به زور پنهان کرده بود. به طرف تخته سنگ بزرگی رفت که موج ها را پودر می کرد و به هوا می فرستاد. پر از گلسنگ بود و لیز و لزج. به سختی از آن بالا رفت و رو به دریا نشست. دلش ترکید. بخار اشک های گرم جلوی چشمش را گرفته بود. نمی دانست چه قدر گذشت اما آرام شد. خواست پایین بیاید. شیب آن طرفی  که بالا آمده بود زیاد بود و لیز. به طرف دیگر رفت. توی شکاف سنگ، پارچه سیاهی را دید. پارچه تکانی خورد و از میانه سیاهی صورت زن جوانی پیدا شد. چشم هایش قرمز و صورتش خیس بود. آرام از کنار او گذشت. زن دوباره چادر را روی سرش کشید. پسر جوان سنگ را دور زد و با پاهای خیس، جوراب و کفشش را پوشید. به طرف کافه ای رفت که کنار جاده ساحلی بخار سماور بزرگش آسمان سرد را می شکافت و به طرف ابرهای سیاه می رفت. چای خواست. چای داغ، دلش را که خالی شده بود گرم می کرد. چند کامیون را دید که وارد راه دریا شدند؛ اما میانه راه ایستادند. یکی از راننده ها پیاده شد و سراغ شاگرد قهوه چی آمد و چیزی گفت. شاگرد قهوه چی شانه بالا انداخت و آن ها را به چای دعوت کرد. چهار راننده تازه چای اولشان را تمام کرده بودند که شاگرد قهوه چی اشاره ای به آن ها کرد. پسر جوان هم با آن ها گردن کشید و زن جوانی را دید که از طرف دریا به سمت یک سواری می آمد که وسط راه دریا پارک شده بود و جلوی کامیون ها را گرفته بود. زن چادرش را توی کیفش گذاشت. سوار ماشین شد و به سرعت از میان کامیون دوم و سوم گذشت و به جاده ساحلی پیچید و رفت. پسر چای سومش را که می خورد کامیون چهارمی در حال خالی کردن بار برفش توی دریا بود و سه تای دیگر خالی و سبک برمی گشتند.

+ پي‌نوشت: وقتي مي‌بينم اعضاي وبلاگ خودشون مطلب نمي‌زنند، خب حق دارم به جاي آن‌ها همه‌اش تند تند مطلب بزنم و بالاخره روزي هم روم زياد بشه و پست به اين بلندي...

برنده تر از شمشیر

بهشت من!

راهی که به تو برسد ترس ندارد.

گاه که به تابش همیشه‌ی تو عادت می‌کنم

گاه که از حضور پنهان تو غافل می‌شوم

خورشید را سایه‌روشن می‌کشم

می‌دانم جز سایه‌ای بر سر راه تابش تو نیستم

می‌خواهم در برابر تو بی‌رنگ شوم

می‌خواهم بخار شوم

مرا بتاب

مرا ببخش

مرا ببار

  بازم ول كن اين حرفا رو
سلامتي همه ي رفيق رفقا
همه ي رفيقايي كه ديگه رفاقت يادشون رفته
همه ي رفيقايي هر از چندي اثاث كشي دارن وپاورقي مي نويسن
همه ي رفيقايي كه ديگه نيستن
و سلامتی زمستون وبرف هاي سفيدش

بزن زنگو

همیشه ناله میکرد

و از خدا و بنده های خدا چشم میخواست

چشمی که بتونه معشوقشو ببینه

معشوقه ای که تمامه هوشش رو از سرش برده بود

حسرت یک نگاه به معشوقش داشت داغونش میکرد

یه روز که داشت ضجه میزد و گریه میکرد

یکی بهش رسید و گفت:

چی میخوای؟

گفت دو تا چشم که بتونم عشقمو ببینم

طرف بعد از کمی سکوت گفت بیا

این دو تا چشم

و بعد از آنجا دور شد

انتظار کشید

معشوقش اومد

تا صداشو شنید

چشماشو باز کرد

وایییییییییییی

نه

معشوقش هم چشم نداشت

روشو برگردوند

با دلخوری ازش فاصله گرفت

معشوقش گفت داری میری؟

جواب نداد

معشوقش گفت باشه برو اما مواظب چشمای من باش

........

فکر کنم خیلی وقتا خیلی از ما همینطوری هستیم