داره کلافه ام مي کنه اين شب بي نام و نشون
دودي چشماي منو به اوج ديدن برسون

اين طرفا پرنده هاش ساکت و بي بال و پرن
ديوا گلاي مريمو هي به اسارت مي برن

بازوي ديو قد مي کشه به آسمون سنگ بزنه
روي ماهو سيا کنه ستاره رو چنگ بزنه

عروسکي کوکي شديم سرخ و سفيد، زرد و سياه
که وُسعمون نمي رسه به اون روزاي بي گناه

کفش و لباس و صورتک، چاره آدم شدنه
چشما به هم دروغ مي گن آيينه برفک مي زنه

وقتي شما رد نمي شين از اين دراي بي عبور
احساس پوچي مي کنن پنجره هاي سوت و کور

تو اين حصار بتني بي کسي اوج فاجعه اس
بيا که تو مشت شماس کليد قفل اين قفس

قلم مو را به دست می گیرم و رو به روی بوم سفید می نشینم. به تلی ازکارت پستال ها و طرح های مختلف که کنار بوم ریخته شده خیره می شوم. هر کدام یک منظره مختلف را نشان می دهد. اما هیچ کدام به دلم نمی چسبد؛ چون از درونم چیزی با خود ندارند. پس چه تصویر کنم؟ دیروز توی پاساژها و مغازه های مختلف دنبال طرحی می گشتم که با من حرف بزند اما هرچه گشتم ازیافتنش مایوس تر شدم. دست آخر فقط خستگی راه برایم ماند و ناامیدی از پیدا کردن طرحی که تکه ای از وجودم را با آن روی بوم بیاورم.اتاق برای طراحی تاریک است. ابرها ی تیره جلوی نور خورشید را گرفته اند. چراغ را روشن می­کنم و سعی می کنم در پس این نور مجازی افکار درهمم را برای تصویر کردن خودم  متمرکز کنم.

باید چیزی  بکشم.  باید خلق کنم. بدون خلق کردن خودم هم می میرم. قلم مو را برمی­­دارم و به رنگ هایی که پیش رو دارم چشم می دوزم. سفید؟ سیاه؟ سبز؟ آبی؟

آبی! رنگ مورد علاقه ام! اما آیا آبی آسمانی درونم را نشان می دهد؟با آبی آسمان می شود افکاری به وسعت سیاهی را به تصویر کشید؟آسمان! وسیع و بی انتها، آبی و یکدست. گاهی مثل الان دلش می گیرد؛ اما بی ریا اشک می ریزد و نمی گذارد چیزی  در درونش رسوب کند.

باد قطرات باران را به شیشه می کوبد و تمرکزم را بر هم می ریزد.باز به فکر طرحی برای نقاشی می افتم. چه طرحی؟ چه رنگی می تواند آشوب درون را نشان دهد؟ سیاه؟ خاکستری؟ سفید...؟

یکباره اندیشه ای ذهنم را پر می کند .چرا همیشه  یا سیاه سیاه می ببینیم یاسفید سفید؟ کسی که ذهنش را در حصار سیاه و سفید محصور کرده محروم از دیدن آبی آسمانی است .دلش هم  سبز و قرمز را از یاد می برد  و در سیاه ها و سفیدها و گاهی خاکستری گم می شود دلش می پوسد و می پوسد تا جایی که دیگر آبی آسمان را هم سیاه می بیند ...

یاد شعری که  چند روز پیش خواندم می افتم:

ازبودن گریزی نیست

حال که باید باشم

بگذار پرده ها را به کناری بزنم

پنجره ها را باز کنم

وگاهی آواز بخوانم

حتی اگر صدایم برای تو دلنشین نباشد

زیر لب تکرار می کنم : از بودن گریزی نیست...

یکباره احساس گرمایی در پشتم می کنم. برمی گردم. نور خورشید است که از پنجره می تابد و پشتم را گرم کرده؛ باران بند آمده و ابرها کنار رفته اند. انگار خیلی وقت است جلوی بوم نشته ام. این قدر در سیاه ها و خاکستری ها غرق شدم که روشنای خورشید را بر بوم ندیدم. بلند می شوم و به سوی پنجره می روم. بازش می کنم و هوای خیس باران خورده را به ریه هایم می کشم. هوا  بوی باران می دهد. هنوز چند لکه ابر در آسمان باقی مانده  و بقیه، از آسمان در حال آّبی  شدن سفر کرده اند. کنار چند تکه ابر باقی مانده هفت رنگ روشن کنار هم  پلی رنگی درست کرده اند. پرنده ای که نمی دانم چیست روی درخت همسایه نشسته؛ نوکش زرد است و انتهای بال هایش سبز. روی درخت نشسته و از باران و رنگین کمان به وجد آمده و  برای درخت آواز می خواند. به سوی بوم می روم و آن را به سمت پنجره می گردانم حالا روبروی پنجره ام و نور به صورتم می پاشد. نور مجازی را خاموش می کنم. می دانم چه تصویر کنم. مداد را برمی دارم و طرح را می کشم و بعد رنگ ها را با هم می آمیزم. کم کم طرح شکل می گیرد؛ دستی که در تاریکی در حال باز کردن پنجره ای است و نوری که به درون می تابد... و تکه ای از وجودم روی بوم شکل می گیرد.

اویی که مرا در نفس عشق بیامیخت

دل کندن از او دون ز مرام است

چراکه

من را به همین شکل پسندید

اویی که مرا تا به خدا برد

دل کندن از او آخر پستی است

دور است ز مردی

اویی که مرا  عاشق خود کرد

دل کندن از او را نتوانم

دل کندن از او عین عذاب است

با آن که دگر نیست

آن دست نجیبش

در دست غریبم

دل کندن از او تاب ندارم

با یاد و همه خاطره هایش

این روز و همه روز به فردا بسپارم

آن روز که رویا همه تعبیر شود

بی کم و بی کاست

یک روز دوباره

می بینمش او را

قسم می خورم ای وای

خدایا

خدایا

خدایا

یا عشق مرا ساز کن ای بار

یا آن که رها کن تو مرا  لحظه دیدار

یا از برای غصه ها او را صدا کردم

یک ماه و اندی روز های خوب و تاریک

از پشت هم

دنبال یک برق شهابی

در بستر و آغوش خوابیده است

امروز پایان شب شادی است

و فردا باز دل محتاج نگاه توست

دل در تب و تابی است

شرمنده ام

اما نه از رویت

از آن که من

اینقدر پررویم

از خود خجالت می کشم تا باز

نام تو را روی زبان آرم

از روی نامردی

زیرا که من هر روز و هر لحظه

آن توشه انبوه لطفت را

نیاز دارم

ای کاش غم ها با من نامرد دوستی می کرد

ای کاش دوستی می کرد

تا همیشه مرد می بودم

تا همیشه از حضورش خاطر جمع می بودم

دکتر ارنست؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!

از این به بعد برای پارک دوچرخه در سر کوچه بیشتر دقت کن گاف ندی

بد شانسی آوردی چون من سر موقع با دوربینم رسیدم

تو دکتری ازت بعیده خداییییییییییییییش

بسترم
صدف خالی یک تنهایی است
و تو چون مروارید
گردن آویز کسان دگری
                               
                                                  ه. الف.سایه

با تشکر

یک روز آفتابی

نه نه ...

یه روز  ابری

...شاید هم بارونی

...نه

مه بود

ای بابا اصلا روز نبود

شب بود

یه شب مهتابی

نه نه

... یه شب پر ستاره

ای خدا چیکار کنم؟

یه موقعی...

اصلان هیچی نبود

نه آفتابی نه مهتابی

نه ابری نه بارونی

نه شبی نه روزی نه ستاره ای

هیچیه هیچی

دیدمت

....هان؟؟؟؟

خب دیدن نه ...

احساست کردم

احساس رو که خوب میفهمی؟

......

یعنی چییییی؟؟؟؟

دستتو بده

.........

اینجا سینه ی منه

پشت این پوست و استخون یه چیزی هست اسمش قلب

اون موقع که یهو احساست کردم

این قلبه دیگه تو جاش بند نمیشد

میخواست از تکونهای زیاد از سینم بزنه بیرون

احساس میکنی؟

.......

اون موقع هم مثل الآن بود.

بگو ببینم .... فکر میکنی قلب من چه رنگیه؟

رنگ ؟؟؟!!!!!!

ای خدااااااااااااااااا

همه ي مداد رنگي ها مشغول بودند...

به جز مداد سفيد...

هيچ كسي به او كار نمي داد...

همه مي گفتند: "تو به هيچ دردي نمي خوری"

يك شب كه مداد رنگي ها...

توي سياهي كاغذ گم شده بودند...

مداد سفيد تا صبح كار كرد...

ماه كشيد...

مهتاب كشيد...

و آنقدر ستاره كشيد كه كوچك وكوچك و كوچك تر شد...

صبح توي جعبه ي مداد رنگي...

جاي خالي او...

با هيچ رنگي پر نشد